Koopzondag op de woonboulevard: wat er gebeurde op de afdeling houten vloeren.

Het was een druilerige zondagmiddag, echt van dat weer waarbij je de hele dag lekker in je pyjama op de bank wil kruipen met een goed boek. En dat was in eerste instantie ook mijn plan. Tot een vriendin me opbelde met de vraag of ik zin had om mee te gaan naar de woonboulevard.

Ze was net verhuisd en had nog wat spulletjes nodig. ‘Jij hebt een auto en je bent gezellig’, waren haar argumenten. ‘Ach waarom ook niet’, hoorde ik mezelf zeggen. Dus een uurtje laten haalde ik haar op.

We waren allebei wat sloom, dus het tempo was niet heel hoog, maar dat vonden we prima. We liepen over diverse afdelingen van verschillende winkels en kwamen – na een koffiepauze – op de afdeling houten vloeren terecht. Hier hadden we eigenlijk niks te zoeken, want de vloer in haar nieuwe huis was net gelegd.

Maar we stonden wat te kletsen en te treuzelen toen een jonge verkoper naar ons toe kwam: ‘Dag dames! Zijn jullie al op de hoogte van ons rad van fortuin?’ We keken hem vragend aan en hij wees naar een rad dat verderop op de afdeling stond. ‘Jullie hebben het getroffen, want we hebben deze zondag geweldige prijzen te verdelen, we bestaan namelijk vandaag 100 jaar!’

Nou, dat lieten we ons natuurlijk geen twee keer zeggen, dus we liepen achter hem aan. Mijn vriendin draaide eerst en won een cheque ter waarde van tien euro. Een beetje gierig aangezien we niets in die winkel hadden gezien dat ook maar in de buurt van die prijs kwam, maar goed beter iets dan niets! Toen mocht ik draaien.traditional-wood-flooring

Ik had inmiddels het rad al een beetje bekeken en zag er echt wel leuke dingen tussen staan, inclusief de hoofdprijs: een weekendje naar Parijs. M’n vriendin zei nog, dat als één van ons dat won, dat we dan wel samen zouden gaan.

Dus ik geef een flinke ruk aan dat rad en hij draaide, en draaide, en draaide en… Ja hoor! Ik had het weekendje Parijs gewonnen! En dan denk je nog even, nu komt het addertje onder het gras, maar het was echt waar! Nu gaan we dus begin volgend jaar met z’n tweetjes naar Parijs. Moet je nagaan wat je allemaal kan overkomen tijdens een middagje houten vloeren kijken, terwijl je liever in je pyjama op de bank had gezeten!

Goede voornemens en goedkope hoekbanken: dit zijn de overeenkomsten

In mijn vorige blogs heb ik een aantal verhalen verteld over de winkel waar ik werk. In werk in een winkel waar we goedkope bankstellen verkopen. De winkel wordt steeds meer een succes en ik ben daar trots op en blij om. Ik zie mezelf dan ook niet weggaan bij deze winkel en wil hier zo lang mogelijk blijven werken als kan.

Het is nu bijna het nieuwe jaar. Vooral december is een enorm drukke tijd. Wat je ook ziet is dat het kopen van goedkope banken gerelateerd is aan goede voornemens voor het komende jaar. Ja, dat klinkt best vreemd, maar het is echt zo. Ik zal het uitleggen:

Zo hebben we bijvoorbeeld heel vaak mensen die gaan stoppen met roken en daarom een nieuwe bank willen. Wat heeft dat in hemelsnaam met elkaar te maken hoor ik je al denken. Nou, het zit zo: als je rookt, dan ruikt alles naar rook natuurlijk; je kleding, je gordijnen en ja…ook je bank. Voel je m al aankomen? Omdat mensen letterlijk een nieuwe, frisse start willen maken, kopen ze een nieuwe, frisse bank.stoelen

Eentje die niet meer naar rook ruikt en niet bruinig is geworden van de nicotine. Ik vind het een goed cadeautje voor hunzelf! Als je stopt met roken, dan mag je, vind ik, best trots op jezelf zijn en jezelf trakteren op een nieuwe mooie bank. Dan word je tenminste ook niet geconfronteerd met de geur van rook en nicotine.

Goed, welke voornemens hebben we nog meer. Ah ja, die van de mensen die zich voornemen om minder te gaan stressen in het nieuwe jaar. En wederom hoor ik je denken ‘wat heeft een nieuwe bank daar dan nou weer mee te maken dan?’ Nou, we hebben in onze winkel een heel groot assortiment aan mooie, goedkope hoekbanken . En op zo’n hoekbank kun je heerlijk liggen, de chez long varianten bedoel ik dan he.

Er is niets heerlijkers (als je m’n vorige blogs hebt gelezen dan weet je dat ik zelf ook een hoekbank bezit), dan ‘s avonds na het werk onderuit liggen op je hoekbank. En dan een boekje erbij, muziekje luisteren of je favo tv-programma gaan kijken. Heerlijk. Dus tja, hoe ga je stressvrij het nieuwe jaar in? Juist, met een nieuwe hoekbank waar je lekker op kunt relaxen. Ik ben helemaal voor!

Over m’n PME jeans weet ik veel meer te vertellen dan over m’n hardloopschoenen

De vorig keer vertelde ik over het verhaal hoe Maartje en ik op het terras waren beland na, of beter gezegd, tijdens de hardloopwedstrijd. Met onze tassen vol PME jeans en een lekker drankje erbij in het zonnetje, kwamen na een tijdje twee leuke jongens bij ons zitten. Maartje dacht weer eens niet na en riep dat we de 10 mijl gelopen hadden.

Vervolgens keken de heren naar onze tassen vol PME jeans en rustten hun ogen uiteindelijk op mijn ehh retro schoenen, om ze maar even zo te noemen. Mijn hardloopfossielen waren denk ik niet eens meer verkrijgbaar bij welke hardloopwinkel dan ook. En dus was het inderdaad vast vrij frappant om te horen dat zo’n meisje desondanks 10 mijl op die dingen heeft kunnen rennen.

Aangezien ik even niet zo scherp was op dat moment vanwege de omstandigheden (ik zeg: wijn + zon), flapte ik er nog iets stompzinnigers uit dan Maartje al had gedaan. De jongens keken namelijk nogal bedenkelijk naar mijn schoenen na Maartjes opmerking, dus toen flapte ik me er toch zoiets stoms uit…ik had beter gewoon kunnen zwijgen:please-j3

‘Ja, ik doe een nieuw soort speciale training. Het is eigenlijk zoiets als bare feet, maar dan nog extremer. M’n voeten doen ook aardig pijn. Het is de bedoeling dat je dan de meest oude hardloopschoenen aantrekt die je maar kunt vinden en deze dan afwisselt met andere hardloopschoenen.

Omdat ze allemaal hun eigen mankementen hebben, leer je je voeten veel aan te kunnen en zo train je jezelf behoorlijk goed.’ Jorien, waar haalde je dat in hemelsnaam vandaan…Maartje nam snel een slok van haar drinken, zodat ze niet in lachen uit zou barsten. Ze proestte vervolgens alsnog haar wijn uit en excuseerde zich dat ze zich had verslikt. Onder de tafel applaudisseerde ze stiekem, zodat alleen ik dat kon zien.

Oh my god, konden we niet gewoon heel snel onze drankjes opdrinken en m zo snel mogelijk peren? Nee, de jongen ging er natuurlijk nog op in ook. Hij vroeg: ‘zo he, wat gaaf zeg. Hoe heet zo’n training eigenlijk? Ik wil dat ook wel eens proberen eigenlijk! Of train je bij een speciaal team?’ Oh neeeeee!!!! Ik wist echt niet meer wat ik moest zeggen. Ik geloof dat ik hem alleen maar een beetje glazig aan heb lopen staren.